Życie w kolorze magenta. Czy twój związek nie cierpi na „syndrom landrynki”?

Zacznijmy od totalnego, bezwstydnego wyznania: uwielbiam różowy! Moja szafa nabiera coraz więcej barw nazywanych różem. Ale uwaga! Nie byłam słodką nastolatką w tiulach. O nie! Przez lata, jak większość zbuntowanych dziewcząt, chowałam się w bezpiecznej, mrocznej czerni. Prawdziwa rewolucyjna eksplozja mojej miłości do różowej palety dopadła mnie… po sześćdziesiątce!

Tak, drogie panie i drodzy panowie! Przekroczenie progu 60+ odpaliło we mnie jakąś cudowną, atomową wręcz odwagę. Nagle dotarło do mnie: „Dobra, dziewczyno, ty już nic nikomu nie musisz udowadniać!”. Odrzuciłam żałobne czernie i nudne szarości, i z czystą, dziką radością wbiłam się w różowe szatki. Czyste szaleństwo? Może. Ale jakie ożywcze!

Jednak jako zdeklarowana „różofilka” i psychologiczna podglądaczka ludzkich zachowań, muszę zrzucić na was kubeł zimnej wody. Jest jedna, święta granica: to, co wygląda obłędnie na mojej kiecce, staje się totalnym koszmarem w relacjach. Bo kiedy zamiast ubrań zaczynamy „różowić” własny związek, wpadamy prosto w sidła czegoś, co nazywam „syndromem landrynki”. Słodkie to, że aż mdli, sztuczne jak plastikowy kwiatek i - uwaga na zęby! - potwornie twarde w środku.

Słodki Mount Everest, czyli uciekaj, póki możesz!

Znasz ich, prawda? Oczywiście, że ich znasz! Kiedy ta para wchodzi do kawiarni, masz wrażenie, że poziom cukru w powietrzu zaraz rozsadzi glukometr. Oni nie rozmawiają - oni gruchają. Do siebie zwracają się wyłącznie per „dziubasku”, „pączuszku” lub „misiaczku-pysiaczku” (i to wypowiadanym tym specyficznym, dziecięcym głosem, od którego dostaje się gęsiej skórki).

Ich Instagram? Eksplozja w fabryce waty cukrowej! On wrzuca zdjęcie gigantycznego bukietu z podpisem: „Dla mojej Jedynej Królowej, ot tak, bez okazji, bo kocham najmocniej na świecie!” (hasztag: #loveofmylife, #blessed, #paraidealna). Ona natychmiast rewanżuje się fotką idealnie ułożonych tostów w kształcie serca (hasztag: #najlepszymąż, #mójksiążę). Patrzysz na to w poniedziałek rano, pijąc gorzką kawę do wystygłego tosta, zagryzasz zęby i myślisz z rozpaczą: „Boże, dlaczego u mnie tak nie ma?! Dlaczego mój stary zamiast kwiatów bez okazji przyniósł mi wczoraj ze sklepu tylko płyn do naczyń i to z promocji?”.

A ja Ci mówię: „Odetchnij, kobieto! Zjedz tego tosta w spokoju i dziękuj niebiosom!”. Bo ta instagramowa miłość stulecia to najczęściej czysta chemia. I to w dosłownym sensie.

Farba, cukier i zero prawdziwych owoców

Tradycyjna landrynka ma to do siebie, że koło prawdziwych, leśnych malin nawet nie leżała. To głównie przeraźliwie słodki syrop glukozowy, woda i tona sztucznego barwnika. 

W relacjach landrynkowych mechanizm jest identyczny. Wszystko opiera się na zewnętrznej fasadzie, którą mądrzy profesorowie w okularach nazywają upozorowaną bliskością.

Tacy partnerzy nie mają czasu na budowanie fundamentów z trudnych rozmów. Kto by tam gadał o lękach, podziale obowiązków czy - nie daj Boże - o tym, że jedno irytuje drugie chrapaniem! Oni inwestują całą swoją energię w marketing relacji. Kupują idealne gadżety, zaliczają najmodniejsze knajpy i bez przerwy cykają fotki pod odpowiednim kątem. Tworzą produkt miłościopodobny. Wygląda jaskrawo? No jasne! Przyciąga wzrok? Jak magnes! Ale wartości odżywczych dla ludzkiej psychiki nie ma w tym ani grama.

Trzask! I po zębach, czyli toksyczna słodycz

Największy dramat z landrynką zaczyna się wtedy, gdy zamiast grzecznie ją ssać, postanowisz ją bezczelnie ugryźć. Ryzykujesz wizytą u dentysty i to w trybie pilnym. Dokładnie to samo dzieje się, gdy w landrynkowym związku pojawia się pierwszy, najmniejszy kryzys. Realne życie - utrata pracy, grypa żołądkowa, albo po prostu ten parszywy dzień, kiedy nie masz siły na uśmiech.

W psychologii to zjawisko nosi dumną nazwę toksycznej pozytywności. W landrynkowym świecie obowiązuje bezwzględny, cichy terror szczęścia. Nie wolno się smucić! Nie wolno mieć focha! Wyobraźcie sobie taką oto scenę z życia przeciętnej pary landrynkowej:

Ona (płacząc, z rozmazanym tuszem): Kochanie... zwolnili mnie z pracy. Po dziesięciu latach. Czuję się okropnie, po prostu pęka mi serce...

On (przerażony, nerwowo rozgląda się po salonie): Słonko, weź, proszę cię, nie mów takich smutnych rzeczy! Zobacz, słońce świeci, kupiłem nam takie pyszne, wegańskie makaroniki z jadalnym złotem! Zrobimy sobie fotkę, napiszemy, że „zamknięte drzwi otwierają nowe okna”...

Ona (chlipie): Ale ja nie chcę okien, ja się boję, z czego zapłacimy ratę...

On (zaczyna drżeć mu głos): Myszko, psujesz wibracje w tym domu! Twoja energia jest dzisiaj strasznie toksyczna! Uśmiechnij się dla mnie, no już, gdzie jest ten piękny dzióbek? No weź, bo przez ciebie odechciewa mi się żyć!

I kurtyna. Ponieważ ci ludzie kompletnie nie potrafią i panicznie boją się konfrontować z trudnymi emocjami, gdy tylko pęka ta słodka, różowa otoczka, pod spodem okazują się zimni, twardzi i bezwzględni. Ta absolutna niedojrzałość sprawia, że te „idealne” pary potrafią rozpaść się w jeden weekend. Z hukiem, zostawiając zszokowanych znajomych z otwartymi ustami.

Słodzenie cytryny, czyli jak oszukać samą siebie

Eksperci od ludzkich mechanizmów obronnych podrzucają nam tu jeszcze jeden smaczek. Znacie bajkę o lisie i kwaśnych winogronach? Kiedy lis nie mógł dosięgnąć owoców, stwierdził, że na pewno są kwaśne i niedobre. Klasyka. Ale pary landrynkowe robią coś dokładnie odwrotnego: stosują mechanizm „słodkich cytryn”.

Choćby w związku działo się dramatycznie źle, choćby on nie odzywał się do niej od tygodnia, a ona miała ochotę uciec w Bieszczady - oboje jeszcze bardziej podkręcają dawkę lukru. „Mój mąż co prawda w ogóle ze mną nie rozmawia i wciąż patrzy w telefon, ale za to kupił mi taką cudowną, fuksjową torebkę! Zobaczcie, jak mnie kocha!”. To desperacka próba pomalowania szarej, pękającej rzeczywistości jaskrawym sprayem. Byle dotrwać do kolejnego wspólnego wyjścia na imieniny.

Dieta dla serca: mniej lukru, więcej życia!

Zjedzenie jednej landrynki raz na jakiś czas nikogo jeszcze nie zabiło. Każda z nas lubi czasem wrzucić ładne zdjęcie z wakacji, pochwalić się mężem czy dostać kwiaty bez okazji. To po prostu miłe! Problem pojawia się wtedy, gdy ten sztuczny cukier staje się naszą jedyną dietą. Od tego psują się nie tylko zęby - od tego choruje dusza.

Prawdziwa, dojrzała i krwista miłość wcale nie ma koloru idealnej, czystej magenty. Bywa potwornie szara w listopadowy poranek. Bywa gorzka jak przepalona, czarna kawa bez mleka. Bywa wręcz piekielnie kwaśna, kiedy musisz schować dumę do kieszeni i wysłuchać krytyki ze strony partnera. Ale jest prawdziwa! Składa się z prawdziwych, soczystych owoców, które czasem mają plamy i robaki, a nie z chemicznych ekstraktów z probówki.

Więc jeśli Twój związek bywa czasem cudownie niedoskonały, jeśli zdarza wam się powarczeć na siebie w kuchni i od trzech lat nie macie żadnego wspólnego selfie - weź głęboki oddech i uśmiechnij się szeroko. Gratulacje! Jesteście bezpieczni. Wasza miłość ma gigantyczną szansę przetrwać, bo nie próbuje być idealnym, sztucznym cukierkiem z plastikowego papierka.

A różowy? Różowy nośmy na całego! Na marynarkach, na ustach i w sercu - ale nigdy, przenigdy nie malujmy nim prawdy o naszych emocjach i... życiu.

Na koniec krótka anatomia cukierka. Oto 3 sygnały, że Twój partner/ka serwuje Ci landrynkę:

1.  Zamiast wsparcia dostajesz hasło reklamowe - Kiedy płaczesz lub masz gorszy dzień, on nie pyta: „Jak mogę Ci pomóc?”, tylko rzuca motywacyjnym frazesem z kalendarza: „Głowa do góry, uśmiech to Twój najlepszy makijaż!”. Twoje prawdziwe emocje go złoszczą, bo niszczą jego wizję idealnego świata.

2.  Prezenty i gesty są wyłącznie na pokaz - Kwiaty pojawiają się tylko wtedy, gdy jesteście wśród znajomych lub gdy można je natychmiast wrzucić do sieci. Gdy jesteście sami w domu, zapomina przynieść Ci herbatę, kiedy leżysz chora z gorączką.

3.  Konflikt kończy się natychmiastowym fochem, a nie rozmową - Gdy próbujesz poruszyć trudny temat (np. finanse lub podział obowiązków), on/ona ucieka od rozmowy, oskarżając Cię o to, że „szukasz dziury w całym” i „psujesz to, co między wami piękne”. Landrynka nie znosi nacisku - pod presją od razu pęka.